:: [[ Shin-Ah ]] :: ii-Aiiz

 ตอนนี้...กำลังชอบ...

Sexy can I...ทำไมถึงพลาดเพลงนี้ไปได้วะ - -

เหมือนจำได้ว่าฟังครั้งแรกจะไม่ได้ตั้งใจฟังเท่าไหร่

แต่ Ray J ทำกูไดฟีลอีกละเพลงนี้ แต่จังหวะเพลงเฮีย ซ้ำๆ ปะวะ?

เหมือนจะซ้ำกับสักเพลงอัลบั้มก่อน ไม่รู้คิดไปเองเปล่านะ ขี้เกียจพิสูจน์

แต่ยังไงเพลงนี้ก็ขึ้นแท่นแล้วตอนนี้ ชอบ ฟังแล้วสบายใจ

หลังจากที่เหมือนจะมีเรื่องสารพัดให้กูเครียด

Sexy can I...Just pardon ma manners.

Girl how u shake it got a nigga like

It's a kodak moment, let me go and get my camera

All I wanna know is... sexy can I.

เนื้อเพลง...

แม่งประมาณนี้ป่ะวะ? กูชอบคำว่า  kodak moment จริงจัง

เป็นอะไรที่...ชอบอ่ะ คำเนี้ย ไว้จำไปใช้บ้าง...

อยากแต่งเพลงให้เป็น RnB ได้แบบนี้บ้างว่ะ หมายถึงเพลงฝรั่งอ่ะ

ไม่สามารถ จริงๆ ก็ไม่เคยลอง...พวกภาษาใต้ดินฝรั่งก็ไม่ค่อยถนัด

ต้องลองไปใช้ชีวิตต่ออีกสักปีสองปี แม่งกูจะแต่งเป็นอัลบั้มเลย

กร๊ากกกกกกกกกก กล้าพูดเนอะ...

 โย่ววววว เซ็กซี่แคนไอ จัสพาร์ดอนมะแมนเนอรส์...

ตื่นมานั่งแต่งเพลงใหม่...

สาเหตุเพราะเมื่อคืนโหลด Doc. Bigbang ซับไทยพาร์ทสองไว้ตามที่พี่ไคแนะนำ

แล้วพอมาเปิดดู...ถึงตอนที่จียงมันเจ็บคอแล้วฝืนร้องเพลง...

น้ำตากูก็คลอเบ้า...ไอ้สัด ถึงไม่ชอบอยู่คนเดียวไง!

อยู่คนเดียวทีไรแม่งร้องไห้ง่ายตลอด แต่แบบ...เฮ้อ..กูเข้าใจหัวอกจีนะเว้ย

ทุกเรื่องเลย...แม่งอย่างกะผ่านชีวิตเดียวกันมา...

แต่จีทำให้กูคิดถึงแม่...กูไม่ได้อยุ่กับแม่มากี่ปี่แล้วเนี่ย?

หก...หรือเจ็ด? หรือแปด? ปีนี้กูจะสิบเจ็ด...งั้นก็...ห่างแม่มาราวๆ แปดเก้าปีได้

เห็นจีคุยกับแม่แล้วนึกถึงคำที่แม่ชอบบอกเวลาโทรศัพท์...

ไอ้เรื่องที่ให้ลดอาการใจร้อนลงบ้าง พยายามไม่อารมณ์เสีย ร่าเริงเข้าไว้เนี่ย

เฮ้อ...พยายามแล้วนะแม่... - - แต่มันก็ได้แค่เนี้ย...

เอาเหอะ ไปที่เพลงดีกว่า

เมื่อเช้าตื่นมานั่งแต่งเพลงไว้...ยังไม่ได้คิดทำนองเลย

คือคิดแต่เนื้อไว้แล้วก็ลองฮัมๆ ในคอดู...แยกไม่ออกจริงๆ ว่าเป็นเพลงยังไง

ตกลงมันจะแรปหรือมันจะอาร์เอนบีเฉยๆ ฟะ - - งงตัวเอง

จริงๆ มันมียาวกว่านี้นะ...ขี้เกียจพิมพ์...ช่างเหอะ

ส่วนมากมันดูเหมือนเพ้อๆ อะไรกับตัวเองแล้วก็เรื่องราวในอดีตมากกว่า

ช่วงนี้รู้สึกหวนคิดถึงวันวานยังไงก็ไม่รู้ แย่จัง...

ขืนเป็นงี้บ่อยๆ จะก้าวไปข้างหน้าได้ยังไงเนี่ย...

Let's back to basic...

มองสะท้อนเห็นเงาตัวเองในกระจก คิดทบทวนเรื่องตลก

และสิ่งที่ผ่านมามากมาย...(Look back and see...)

เวลาเดิมๆ จะผิดจะพลาดแต่มีบางอย่างที่อยู่ข้างๆ เป็นกำลังให้อยู่ไม่ขาดหาย

และตอนที่คิดถ้านึกจะนิดจะเห็นบางสิ่งที่กาลเวลาไม่เคยพรากมันตาย

เป็นเงาๆ ลางที่อาจจะเลือนจะลบตามการเติบโตของคนที่เราลืมคิดว่าอยู่ข้างๆ กาย

ทำไมวันนี้ถึงไม่พอ? ทำไมวันนี้ถึงต้องรอ?

... [Why?]...

ทุกช่วงเวลามีสิ่งสำคัญที่มันมีค่าที่สุด

เก็บความทรงจำนั้นไว้ให้ดีเพราะวันเวลาไม่มีตารางวันหยุด

ขึ้นๆ ลงๆ เป็นธรรมดา คือสัจธรรมชีวิตมนุษย์

ท่ามกลางสายฝนที่เราแสนเกลียดยังมีคนรอมานาน?

ท่ามกลางความหนาวที่เราแสนเบื่อจะมีกี่คนต้องการ?

ชีวิตก็งี้จะหนักจะเหนื่อยแค่ต้องรู้จัก balance

ไม่งั้นก็ไม่พอ...ไม่งั้นก็ต้องรอ...

...[That's Why]...

I see...It's me behind myself...

I see...a cup of tea on shelf...

It's turn all cold...without nobody help...

It's behind me..., Reflection of myself...

เหมือน...เหมือนเงา...ที่มันสะท้อนให้เห็นตัวตนของเรา...

เหมือน...เหมือนเรา...จะยังมีเงาของตัวเราเองซ้อนกัน...

 ...[You See?]...

...เพราะมนุษย์...มีความปรารถนาซ้อนอยู่ด้านหลังตัวเองเสมอ...

ข้างล่างนี้...ใครที่ไม่อยากฟังบนก็ละไว้เลยนะ...

ข้างล่างนี้มีแต่บ่นอย่างเดียว...

บ่นๆๆๆๆ แม่งมันทุกอย่างอ่ะ สาเหตุที่ทำให้นั่งเพ้อ นั่งบ้า

ลุกขึ้นมาแต่งเพลงทั้งหมด...ข้ามๆ ไปเหอะ ไม่อยากให้ใครมาเครียด!

.

.

ชินอาอิสแบ็ค...

ร้องไม่ได้แฮะสำหรับบทเพลงนี้...คือ...เสียง ไม่เหลือแล้ว

ตอนแรกนึกว่าหายหวัด เมื่อคืนเลยอยู่ถึงตีสามเมื่อเดิมไม่ได้อะไร

อาบน้ำตอนประมาณเที่ยงคืนกว่าๆ แล้วแบบ...ก็เล่นคอม นั่งทำไรเรื่อยเปื่อย

ตื่นมาอีกที...ma voice's gone...

เสียงหายไปแล้ว...เกลียดที่สุดเลย เกลียดแม่งที่สุดเลย

เป็นแบบนี้อีกแล้ว เป็นแบบเดิมทุกที เบื่อแล้ว...

เหมือนไข้จะหายไปแล้ว ตัวไม่ร้อน แต่มันพรากเสียงเราหายไปด้วย...

เชื่อสิว่าพอเสียงเริ่มกลับมาก็ต้องคันคออีกอยู่ดี...

จริงๆ ก็นับตั้งแต่วันที่รับน้องเตรียมเสียงก็ไม่เคยกลับมาสมบูรณ์เต็มร้อยเลย

มันมีคนบ้าที่ไหนเสียงแหบเสียงแห้งเป็นเดือนๆ แบบกูมั่งมั้ยล่ะ

ไม่เอาแล้วนะ...เข็ดแล้ว ไม่อยากเสียงหายอีก

ไปหาหมอก็แล้วแต่มันไม่เคยหายขาด แล้วจะให้ทำยังไง

บิ๊กแบงก็จะมาไทยแล้ว กูอยากตามพี่ๆ อย่างสบายใจมันลำบากมากใช่มั้ย!

ไม่มีมงไม่อยากมีตแม่งแล้ว วินาทีนี้กูยอมสละทุกอย่างเลย

ขอให้กูหายจากไอ้อะไรบ้าๆ แบบนี้แล้วทำในสิ่งที่กูอยากทำได้ก็พอ...

แล้วจะอัดเสียงส่งให้เพื่อนยังไง? เสียงก็ไม่มี...

ตกลงที่กูฝืนมาสองคืนนี่ไม่มีความหมายใช่มั้ย?

ที่กูสู้อุตส่าห์อดทนกินยาทั้งๆ ที่กูเกลียดแล้วนึกว่ามันจะหาย

กูฝันไปใช่ไหม?...ก็เข้าใจว่าถ้าฝืนใช้เสียงแล้วเสียงมันจะหาย

แต่ทำไมต้องตอนนี้วะ?!!!

ถ้าเป็นแบบนี้ชีวิตก็ไม่ต้องร้องเพลงมันแล้วมั้งเนี่ย ใช่มั้ย?!!!

.

.

ถามว่ากูท้อมั้ย...กูก็ตอบแบบจริงใจเลยว่ามาก...

ความฝันของกูอยู่ไหน? กูยังไม่เห็นอนาคตที่ตัวกูอยากจะทำ ใฝ่ฝันจะทำเลย

เห็นไอ้คนที่มันเริ่มเดินฝันของตัวเองแล้วแม่งก็อดคิดถึงตัวเองไม่ได้

สิงหานี้กูก็จะสิบเจ็ดแล้ว แต่กูเดินอยู่บนเส้นทางไหน...

กูกับจียงแก่ไปแทบจะพร้อมๆ กัน...

ตอนจียงอายุสิบเจ็ด...มันกำลังใกล้จะเป็นศิลปิน...

แต่กูแม่งยังนั่งมองพวกมันอยู่จากข้างหลัง...

รอบกายกู คนอื่นหันหน้าเข้าหาตำรา...

แต่กูจับปากกาแต่งเพลง ร้องเพลง ทำเพลงไปวันๆ

กูไม่ใช่คนโง่ ไม่ใช่คนเรียนไม่เก่ง แต่กูชอบแบบนี้มากกว่า

มันเป็นชีวิตกู...แต่ยิ่งกูทำกูก็ยิ่งแปลกแยกใช่มั้ย?

กูไม่อยากทำให้ใครลำบากใจ แต่กูก็สันดานเอาตัวเองเป็นที่ตั้งนี่แหละ! แก้ไม่หาย

โลกมันต้องมีสมดุล...แต่พอกูมาคิดว่ามันจะมีสักกี่คนที่ใฝ่ฝันอะไรบางอย่าง

แต่ต้องเดินไปในอีกเส้นทางหนึ่งก็ทำกูเครียด...

กูรู้...ว่ามีหลายคน กูอยากจะแหกคอก แต่กูจะทำยังไง

วุฒิภาวะและเวลาที่ผ่านไปทุกวันๆ มันบอกกูว่ากูไม่ใช่เด็กแล้วนะ

กูจะเรียกร้องเอาแต่ใจตัวเองอย่างเดียวมันก็ไม่ถูก

ถึงแม้กูจะชอบอะไร อยากทำอะไร กูก็ต้องนึกถึงคนอื่น

แต่มีใครคิดถึงกูบ้างไหม?...กูรู้ว่าทุกคนอยากให้สิ่งที่ดีที่สุดกับกู...

แล้วดีที่สุดของคนอื่น กับดีที่สุดของกูมันวัดกันได้หรือเปล่า?

บางอย่างคนอื่นบอกว่าไร้สาระ แต่สำหรับกูมันคือชีวิต มันคือสิ่งที่ทำให้กูหายใจต่อไปได้

ที่บ้านเคยเข้าใจกูบ้างไหม? ปู่กับย่าเคยเข้าใจกูบ้างหรือเปล่า...

กูอยากนะ...อยากทำอะไรให้ที่บ้าน

แค่บางครั้งกูก็อึดอัดดีเหมือนกัน...

มันก็เหมือนเวลากูมองเห็นตัวกูในกระจกแหละ...

กูเห็นตัวกูที่เป็นอยู่ แต่กูก็เห็นตัวเองอีกคนหนึ่งซ้อนอยู่ข้างหลังเหมือนกัน...

มันเหมือนเป็นแค่เงา...กูเห็นแล้วกูก็เจ็บนะ...

กูสงสารชีวิตอีกอย่างของตัวเองที่มันไม่สามารถออกมาโลดแล่นได้

ไม่สามารถทำอย่างที่ใจนึกได้...

กูก็แค่อยากรู้ นั่นมันก็ตัวกู... แต่ทำไมมันถึงกลายเป็นแค่เงาลางๆ

ซ้อนอยู่ด้านหลังตัวตนปัจจุบันที่กูสร้างภาพมันขึ้นมา?

กูไม่อยากให้ชีวิตของกูจบแค่เงินเดือน...

แต่กูอยากให้ชีวิตของกูจบลงอย่างมีค่า กูได้ทำในสิ่งที่กูรัก...

และสิ่งที่กูรักมีคนจดจำ...แค่นั้นก็มากพอแล้ว...

แต่กูจะมีวันนั้นมั้ย... 

ในเมื่อตัวตนที่แท้จริงของกู...

มันยังซ่อนอยู่ข้างหลังตัวกูในกระจกอยู่เลย...