:: [[ Shin-Ah ]] :: ii-Aiiz

 ------------------------ CS --------------------------------

*เรื่องราวของ ภู กับ ระ... เป็นช่วงหลังจากเรียนจบแล้วนะคะ
กะไว้คร่าวๆ ประมาณเกือบๆ สิบปีให้หลัง
ส่วนแรงบันดาลใจ... ก็อาจจะเป็นเพราะวันนี้นั่งแรนด้อมเพลงฟังชิวๆ
แล้วบังเอิญเพลงนี้เล่นขึ้นมาพอดี...

คำถามโง่ๆ – บอยด์ โกสิยพงษ์
ฟิคเรื่องนี้เลยถือกำเนิดขึ้นมาค่ะ...

.
.

[CS] But You know I Still... [1]

 Charactors: ภู , ระ

 แผ่นซีดีที่เรียงรายอยู่บนแผงถูกหยิบขึ้นมาดูก่อนจะวางกลับลงไปตามเดิม ดวงตาคมใต้กรอบแว่นไล่ดูซีดีเพลงแผ่นแล้วแผ่นเล่า เป็นอย่างนั้นอยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมง แต่ปรเมศก็ยังไม่เจอแม้แต่หนึ่งที่ถูกใจ


...เวลาเซ็งอะไรๆ ก็เหมือนจะน่าเบื่อไปหมดจริงๆ...


ชายหนุ่มถอนหายใจแผ่วกับตัวเอง เขาเผลอสะดุดตากลับอัลบั้มเพลง Jazz ที่อยู่ล็อกถัดไป รอยยิ้มบางแต้มขึ้นเบาๆ ทดแทนสีหน้าเบื่อหน่าย มือเรียวเอื้อมไปหยิบแผ่นเดียวบนแผงนั้นขึ้นมาพิจารณา

เปลือกตาบางใต้กรอบแว่นปิดลงช้าๆ ก่อนจะระบายลมหายใจแล้วยิ้ม


รมัณยา...


กว่าสิบปีมาแล้ว หลังจบการศึกษาจากโรงเรียนลูกบาศก์ เขาก้าวเดินต่อไปบนเส้นทางที่ตัวเองเลือก เช่นเดียวกับที่เธอเองก็มีฝันที่ต้องทำให้สำเร็จ


บทเพลงในหัวใจของเธอ...


จะยังบรรเลงไพเราะเหมือนครั้งที่เคยฟังด้วยกันไหมนะ...

.
.


“สี่ร้อยยี่สิบห้าบาทค่ะ” เสียงใสๆ ของพนักงานลอยผ่านมาแล้วผ่านไป ปรเมศควักธนบัตรยื่นให้พร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน แก้มเนียนใสของพนักงานสาวขึ้นสีเรื่อ... หล่อนก้มหลบสายตาเขา ภาพที่เห็นทำให้ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะนึกขัน ครั้งหนึ่งนีรชาผู้เป็นน้องสาวเคยกล่าวหาว่าเขาชอบแจกยิ้มเรี่ยราด


‘ก็เป็นซะอย่างนี้แหละใครๆ ถึงหาว่าพี่เจ้าชู้นัก’


เสียงของน้องสาวตัวดีลอยแว่วเข้ามาในหัว


‘หาตัวจริงสักคนเหอะพี่... สงสารแม่ ไม่รู้ป่านนี้ปักใจว่าลูกชายเป็นเกย์ไปแล้วหรือยัง’


ปรเมศหัวเราะ


‘ถามจริงๆ เถอะ... พี่ไม่เคยรักใครบ้างเลยเหรอ?’


รอยยิ้มบนริมฝีปากของปรเมศจางลงช้าๆ ก่อนจะหายไป เหลือเพียงริ้วรอยบางอย่างที่ฉายเลือนรางอยู่ในดวงตาคู่คม มือหนาเอื้อมไปรับถุงใส่ซีดีจากพนักงานสาวพร้อมกับเงินทอน... เขายิ้มให้เธออีกครั้ง ร่างสูงเพรียวหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากร้าน...

.
.


“หมดแล้วเหรอคะ?!”

เสียงหวานนุ่มดังมาจากเคาน์เตอร์ถัดไปสองล็อก อะไรบางอย่างดึงให้เขาต้องหันไปมอง... หัวใจที่ห่อเหี่ยวรู้สึกราวกับพองโตได้อีกครั้ง


บางอย่าง... ในน้ำเสียงนั่น...

.
.
.
.

“ระ...?”

.
.
.
.
.

“ภู...”

.
.

“...ใช่หรือเปล่า?” ใบหน้าเรียวล้อมกรอบด้วยเส้นผมยาวเหยียดตรงหันกลับมามอง ดวงตาเรียวสวยที่ยากจะคาดเดา... ปรเมศรู้สึกหายใจติดขัด... ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขาตลอดกว่าสิบปีที่ผ่านมา   


เขาแน่ใจว่าใช่เธอ... แน่ใจตั้งแต่ได้ยินเสียงนั้นลอยเข้ากระทบหู


“ภูจริงๆ ด้วย... บังเอิญจัง มาซื้อซีดีเหรอ?” เสียงนั้นเอ่ยถาม รมัณยาละจากเคาน์เตอร์แล้วก้าวเท้าเข้ามาใกล้ รอยยิ้มแต่งแต้มบนใบหน้าบางๆ... ไม่มากนัก... แต่นี่แหละคือเธอ "นานมากเลยนะ... ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน"

เธอว่า และชายหนุ่มก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าพยักหน้ารับช้าๆ


“ครับ... ระ... เอ่อ มาทำอะไรเหรอครับ?”


รมัณยาเหลือบตามองเขาอีกครั้ง หญิงสาวหันไปเอ่ยถ้อยคำบางอย่างกับพนักงาน เธอกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่ดูผิดหวังเล็กๆ ก่อนจะหันมาทางชายหนุ่มที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่อีกครั้ง


“โทษนะคะ เมื่อกี้ภูถามเราว่ามาทำอะไรใช่ไหม?” เธอว่า ขณะที่ก้าวเดินช้าๆ ไปพร้อมกันยังประตูทางออก


“อะ...ครับ”


หล่อนถอนหายใจแผ่วเบา รมัณยาจ้องหน้าเขานิ่งเพียงชั่ววินาที ดวงตาคมของเธอทำให้ปรเมศคาดเดาสิ่งที่อยู่ภายในไม่ได้ “มาหาซื้อซีดีค่ะ อัลบั้มเพลง Jazz... ภูจำได้ใช่ไหมว่าเราชอบ?”


เธอถาม มองหน้าเขาอย่างรอคอย ชายหนุ่มยกยิ้มบางๆ ก่อนจะพยักหน้ารับน้อยๆ


“แต่ก็ไม่ได้ซื้อ...” ปรเมศเลิกคิ้วให้กับคำบอกเล่านั้น


“หมดพอดีน่ะ ที่นี่เป็นร้านเดียวที่ขายเสียด้วย” คำพูดฟังคล้ายจะบ่น หากร่องรอยสดใสยังมีให้รู้สึกในน้ำเสียง... รมัณยาโตขึ้นมา... มากจนเขาชักจะเริ่มไม่แน่ใจ.. ในอะไรหลายๆ อย่าง...


บ้าชิบ... ตอนนี้เขาคือนายปรเมศ อายุจะยี่สิบหกอยู่รอมร่อ ทำไมหัวใจถึงเต้นรัว... ราวกับได้ย้อนกลับไปในวันที่เจอเธอครั้งแรกแบบนี้นะ

.
.

“ใช่แผ่นนี้หรือเปล่าครับ?” เสียงนุ้มทุ้มเอ่ยแผ่วเบา เขาสูดลมหายใจลึกแม้ภายนอกจะยังนิ่งเฉย มันเป็นอย่างหนึ่งที่ปรเมศแน่ใจ เขารู้สึกได้... ความจริงที่ซุกซ่อนเด่นชัดขึ้นเมื่อพบกันอีกครั้ง


เขายัง...ไม่เปลี่ยน


“Touch that Jazz...ใช่จริงๆ ด้วย... เราจำไม่เห็นได้ว่าภูชอบฟังเพลงแนวนี้” หล่อนว่าพร้อมกับยิ้ม หลังจากรับถุงซีดีในมือเขาไปเปิดดู รมัณยาเงยหน้าขึ้นมามองเขา ราวย้ำคำถามนั้น


ปรเมศอึกอัก... จะบอกได้ยังไงว่าเขาเริ่มหันมาฟังเพลงพวกนี้บ้างก็เพราะเธอ จะให้บอกไปได้ยังไงว่าเพราะคิดถึงเธอจึงได้หยิบมันมา


“ผม...ก็ฟังเพลงได้ทุกแนวนั่นแหละครับ” เขาตอบ พยายามอย่างที่สุดที่จะปั้นหน้านิ่งแล้วยิ้ม


“แต่ถ้าระอยากได้... ผมให้ครับ” รมัณยาชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาราวกับจะทวนคำพูดนั้น ดวงตาคู่นั้นฉายแววลังเลเล็กน้อย แต่ความดีใจลึกๆ ยังมีให้เห็น


หญิงสาวไม่พูดอะไร เขาจึงยกยิ้มอีกครั้ง


“ผมพูดจริง รับไว้เถอะ... ถือเป็นของขวัญที่ได้เจอกันอีกครั้ง”


สิ้นคำพูดนั้น รอยยิ้มหวานก็ระบายบนใบหน้างาม


“ขอบใจนะ...”

.
.
.


เสียงหวานๆ สองสามประโยคของเธอดังแว่ว แต่ปรเมศแทบจะไม่ได้ยิน... คำถามของน้องสาวที่เพิ่งคิดถึงอยู่เมื่อครู่ลอยแว่วเข้ามาในหัว


...ตัวจริง…


...ใครสักคน...


จะเป็นเธอได้ไหม...?


ความคิดของปรเมศถูกขัดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ...


"ระ..." เสียงนั้นเอ่ยเรียก


พร้อมกับร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เดินเข้ามายืนเคียงข้างเธอ


.
.


ภาพที่เห็นตรงหน้า... มันทำให้ปรเมศรู้สึกไม่มั่นใจ


ไม่มั่นใจเลยจริงๆ...

TBC.

พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ


To แอล พี่เปลี่ยนแผนนิดหน่อย
ก็กะจะไม่แยกเป็นพาร์ทย่อยแต่จะรวมเป็นเรื่องเดียวเลย
สามตอนจบโดยประมาณมั้ง ตอนหนึ่งจะได้ยาวๆ อีกหน่อย ฮ่าๆๆๆ


ถ้าหลุดคาแรคเตอร์บอกได้นะคะ...


ปล2. ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?

.....